Dànkenswert…

Im Monet September ruckt d’Fröj nooch de Dànkbàrkeit in de Foküs. Mer wisse’s, es isch nitt immer einfàch, dànkbàr ze sinn, vor àllem in schwärer Zit, wenn mer Sorje hàn un e Làscht uf unsere Àchsle lejt. Stelle mer uns d’Fröj: Wie kenne mer ’s Dànke immer widder lehre?

E licht gàngbàrer Wäj zeijt uns de Ignàtiüs vun Loyola (1491-1556). Er empfehlt ’s Owedgebätt mit ’em Dànk àn Gott ànzefànge. Àlso nitt süeche, wàs hàw ich hit fàlsch gemàcht, wo hàw ich mich versindigt; nitt uf Negàtives fixiert sinn, àwwer de Dàà noch emol in de Blick nemme mit de Fröj, wofer kànn ich hit dànke? Wàs hàw ich Scheenes erläbt? Wo isch mir Güetes züeg’fàlle? Wàs het mich g’freit? Wàs isch mir hit gelunge?

Jeder Dàà het Ànlàss züer Freid un Erfàhrunge, wo uns dànkbàr stimme kenne. Vergesse mer nitt d’kleine Sàche wohrzenemme: e nettes Wort, e scheens Treffe, e güetes G’spräch, odder d’Frichte vun de Nàtür, d’Spotjohrs Fàrwe, ’s Zwitschere vun de Vejel…

Es sinn nitt unbedingt immer d’grosse Sàche, wie ’s Läwe scheen màche. D’Welt isch voll vun kleine Glicksg’fiehler. D’Kunscht b’steht numme in dem, dàss mer begrife, dàss es Sàche sinn, wo Gott uns schenkt, wo üs sinere Lieb stàmme. Un uf Lieb kànn m’r numme mit Lieb àntworte. Mer heere oft, dàss mer positiv denke solle. De Pàter Pius schriibt dezüe: „Dànke isch positives Denke. Undànkbàrkeit isch d’Wurzel vieler Iwwel. Dànkbàrkeit isch de Schlissel züer Läwesfreid… Undànk verschliesst ’s Herz, Dànk màcht’s uf, fer Gott un d’Mensche.“

Daniel Steiner